21
Dec

Δώσε Ελπίδα

Αναρωτώμενη τι θα μπορούσα να πρωτοαναφέρω, κάνοντας μια μικρή ανασκόπηση στη διαδρομή μου, ως εκπαιδευόμενη και έπειτα ως μέλος του«Δώσε Ελπίδα», το πρώτο που μου έρχεται στο νου, είναι όλα εκείνα τα πρόσωπα που άνοιγαν το βλέμμα και το χαμόγελο όταν αντιλαμβάνονταν τι σημαίνει να είναι κάποιος κοντά, ώστε να μπορέσουν να συζητήσουν ανοιχτά, για την αγωνία που πιθανότατα βιώνουν. Πιο συγκεκριμένα, να μπορεί κάποιος να ακούσει οτιδήποτε τους απασχολεί, και πιθανόν να βοηθήσει, ώστε να ανακουφιστείμέρος όσων διεγείρει, στο σώμα και στη ψυχή ενός ανθρώπου, η ασθένεια του καρκίνου.Η κατάλληληδιαχείριση της εκάστοτε δύσκολης συνθήκης, μέσα και έξω από το σώμα, τόσο από τον ασθενή όσο και από τους συγγενείς του, μπορεί να διευκολύνει σε μεγάλο βαθμό τις ψυχικές διεργασίες που αναπόφευκτα και πολύ ανθρώπινα, μπορεί να βιώσει κάποιος.

Θυμάμαι από τη πρώτη στιγμή,τον τρόπο με τον οποίο η ομάδα των συνάδελφων ‘αγκάλιασε’ τη δική μου προσπάθεια, ως εκπαιδευόμενη, να πλαισιώσει και να με προετοιμάσει, σε ένα ασφαλές κλίμα, με εμπιστοσύνη στη γνώση και ευχάριστη διάθεση. Αυτή η αίσθηση μου έδωσε τη δυνατότητα να αντιληφθώ εξαρχής τη σπουδαιότητα του έργου του «Δώσε Ελπίδα», όπως και το γιατί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι μπορούσαν να βρίσκονται εκεί, επιτελώντας κάθε μέρα έργο και λειτούργημα.

Η επιθυμία να συνεχίσω κοντά στην ομάδα, εφόσον ολοκλήρωσα τη πρακτική, ήρθε με απόλυτη φυσικότητα. Πιστεύοντας στη σπουδαιότητα του σκοπού του «Δώσε Ελπίδα», να προσφέρει ψυχολογικές υπηρεσίες δωρεάν, σε ανθρώπους που το χρειάζονται με όλη τη σημασία της έννοιας, μου ενίσχυσε τη διάθεση να προσφέρω και εγώ το δικό μου λιθαράκι σε αυτό το έργο. Παράλληλα, διαπιστώνω ότι μέσα σε αυτό τη διαδρομή, δίνεται και σε εμένα η ευκαιρία να εμβαθύνω στη γνώση και να εξελίσσομαι σαν άνθρωπος και επαγγελματίας, διαρκώς.

Θα ήθελα να κλείσω με μια φράση σύντομη, αλλά τόσο γεμάτη, που άκουσα πρόσφατα από μια ασθενή:‘Χρειαζόμουν όντως κάποιον να μπορεί να με καταλάβει. Είναι τόσο σημαντικές αυτές οι στιγμές που βιώνω’ Άρτεμις 32.